یا علی

و بصير گفته است، امام صادق به من فرمودند: آيا هيچ گاه دردمند و دژم و اندوهگين نمى‏شوى؟ گفتم: چرا به خدا سوگند. فرمودند: هر گاه چنين مى‏شوى، مرگ و تنهايى خودت را در گور به ياد آور كه تخم چشمهايت بر گونه‏هايت فرو ريخته و مفاصل تو از يك ديگر گسسته و كرمها از گوشت تو مى‏خورند و پوسيدگى خود را به خاطر آور و اينكه از دنيا بريده و كوتاه دستى، كه اين كار تو را به عمل وامى‏دارد و از آزمندى نسبت به دنيا باز مى‏دارد.

أمالي الصدوق        ص 345    المجلس الخامس و الخمسون‏